Your proudest moment

I’m on a roll! Hier is de volgende blog in het kader van de blogchallenge. Hier vertel ik over mijn trotste moment. Moeilijk om er een te kiezen, maar ik denk, hoe cliché ook, mijn trots bij mijn dochter ligt. Begrijp me niet verkeerd, ik heb veel om trots op te zijn: mijn academische diploma’s, een lieve man, een mooi huis. Maar mijn dochter staat dan toch wel bovenaan. Een gevoel dat moeders (en ook vaders) vast herkennen. Een gevoel dat weer terugkomt als ik deze foto weer zie.

IMG_8888

Dit is zo een dierbaar moment. Dit is direct nadat ons meisje is geboren en mijn man haar heeft aangenomen en bij me heeft neergelegd. Zo gelukkig zijn we met haar, en dat alles goed is gegaan. Hij kijkt verliefd naar haar en ik naar hem. Bij het zien van de foto voel ik alles weer zoals toen. Een gevoel van geluk, onvoorwaardelijke liefde en trots, maar ook een beetje angst.

Wonderbaarlijk dat zo een klein mensje uit je eigen lichaam komt. Dat een vrouwenlichaam dat kleine mensje negen maanden bij zich mag dragen om te groeien.  Dat dat kleine mensje begint met een vruchtje en uitgroeit tot een baby. Een baby dat uiteindelijk gaat draaien, kruipen, lopen en praten. En na ruim vier jaar later kijk ik naar mijn kleuter en vind ik het bizar dat zij uit mijn buik is gekomen. En ben ik dankbaar en toch heel erg trots. Trots dat wij een mens hebben gemaakt. Hulde voor moeder natuur.

My dream job

Hier is nummer vier van de blog challenge: your dream job. Maar eerst even mijn carrière-geschiedenis in een “notendop”.

Na het vwo had ik echt geen idee wat ik wilde gaan studeren, wat ik wilde worden. NUL. NOPPES. NADA. Ik was geen kind dat vanaf haar vierde jaar al wist dat ze dokter wilde worden, of advocaat. Twee dingen waren me wel duidelijk: ik vond schrijven leuk en ik was goed in wiskunde. Toen heb ik aan twee dingen gedacht:

  1. Journalistiek. Ik wilde dan het liefste de HBO opleiding in Utrecht doen. Je kon op drie manieren binnen komen: gemiddeld een 8 op je cijferlijst, helaas voor vwo zelfde eis, dus die viel af. Toelatingstoets, die heb ik gemaakt, maar helaas niet zo hoog gescoord, dus kansen werden klein. En loting. En omdat ik die toelatingstoets niet zo denderend had gemaakt, ging ik al twijfelen of dit wel de juiste opleiding was voor mij.
  2. Pabo. Kinderen vond ik fantastisch. Ik gaf tijdens mijn vwo wiskundebijles, en was trainer en coach op mijn korfbalvereniging. Dus de pabo. Gek eigenlijk dat ik de lerarenopleiding nooit heb overwogen… Maar ook deze werd hem niet. Het punt was een beetje dat ik een grote presentatie-schijterd ben. Praten voor een groep, vreselijk! Stress, zweethandjes, snel praten (wat ik al doe, moet je nagaan hoe snel dat gaat tijdens een presentatie), trillen, het hele rataplan. En hoe ging ik dan in hemelsnaam voor een groep kinderen staan? Nee dus. Maar wat dan wel?

Journalistiek

Na lang zoeken gekozen voor Taal- en Cultuurstudies aan de Universiteit van Utrecht. De breedste letterenstudie die ik kon vinden, perfect voor mij dus zou je denken. Na vier jaar had ik mijn bul op zak met als hoofdrichting communicatiekunde. Maar alleen een bachelor is niet genoeg, toen kwam de master. Dat was een makkelijke keuze, na vier jaar wist ik zeker dat schrijven was wat ik wilde dus ik treinde dagelijks naar Amsterdam voor de master journalistiek aan de VU. Toen ik na zes jaar studeren klaar was in 2012 kwam de grootste uitdaging ooit: een baan zoeken. Daar had ik me niet helemaal op voorbereid, ik had geen idee dat de journalistieke branche zo een ellende was. Ik koos de opleiding omdat het me leuk leek, niet omdat ik er banen te vinden waren, beetje naïef. Maar na een periode vrijwilligerswerk bij het lokale huis-aan-huisblad in Rotterdam kan ik starten als redacteur in Alphen aan den Rijn. Fulltime schrijven, persberichten bewerken, verhalen bedenken, freelancers aansturen, op zoek naar lokaal nieuws. Fantastisch! Na een jaar verkasten we naar Leiden en weer later kwam ik weer terecht op de redactie in Rotterdam. Na bijna drie jaar was ik mijn baan kwijt in verband met de reorganisatie bij TMG. En ik ging natuurlijk weer op zoek naar iets nieuws, solliciteren tot ik een ons woog, afwijzing na afwijzing, frustraties alom. En freelancen was het niet voor mij.

Wiskunde

Na een paar maanden uitkering hielp mijn tante me aan een baan bij de customer service van een marinebedrijf. Fulltime werken, prima geld verdienen, leuke collega’s. Maar eerlijk was eerlijk, dit was een tussenbaan. Ik ben toen wel gaan nadenken over wat nu? Ik ben dan 27 jaar en moet toch iets gaan bedenken voor de aankomende VIJFTIG(!) jaar. Terwijl ik zwanger raak van Sophie maak ik het besluit om het roer helemaal om te gooien: ik wil docent wiskunde worden. Wiskunde, ja natuurlijk! Voor de klas? Hoe moet dat met die presentatie-angst? Dat komt vast wel goed. Iets met uit je comfort-zone stappen en je angsten onder ogen zien. Sophie is vijf maanden oud als de opleiding begint en hoewel ik veel twijfelende gezichten en vragende ogen op me heb gericht “Zou je dat nu wel doen een opleiding?” ga ik terug naar school (deeltijd dan wel, want er moet ook brood op de plank komen). Halverwege september heb ik al een kleine baan als wiskunde docent op een vmbo school in Ridderkerk. Wauw, wat is dit leuk en zwaar tegelijk. Ik doe in mijn eerste jaar vast alles fout, wat je fout kan doen, maar ik leer zo veel en geniet van dit vak. De kleine aanstelling wordt groter en ik werk twee jaar in Ridderkerk. Dan in 2018 word ik aangenomen op een vmbo school in mijn eigen dorp, hoe heerlijk is dat om op de fiets naar school te kunnen. Ik werk hier nu twee jaar en ja ik ga heeeel soms op de fiets, toch lui met zo een auto voor de deur. Maar ik ben zo op mijn werk en zo weer thuis. Maar dat is niet het belangrijkste, ik heb fantastisch leuke collega’s!

5609082eb77c525f4f353153eb970bed

Dan terug naar mijn droombaan. Voor nu is dat wat ik nu doen. Afstuderen – dat moet binnen nu en drie maanden gaan gebeuren – en beter worden in mijn werk. Genieten van de relatie met mijn leerlingen, en lol hebben met mijn lieve, maar soms ook gekke collega’s. Klinkt niet heel ambitieus. Maar ik ben straks 32 met drie diploma’s, dan is het wel even best. Natuurlijk wil ik groeien en mezelf blijven ontwikkelen. Gelukkig staat het onderwijs nooit stil!

Favorite quotes

I’m on a roll. Weer een nieuwe blog in het kader van de blog challenge. Vandaag mijn favoriete quote. Of zal ik zeggen quotes. Want natuurlijk kan ik niet kiezen.

IMG-8953Laat ik beginnen met de quote die bij ons in huis staat. Our house was clean yesterday. Sorry, you missed it. Ik heb deze quote gepikt van een vriendin, ik vond hem zo toepasselijk. Ik ben geen schoonmaak-held. Het is geen zwijnenstal in ons huis, maar het zou beter kunnen. Naast dat we het gewoon heel druk hebben, ben ik ook best lui. Ik heb een druk leven en doe alles zonder klagen, maar zodra ik niets hoef, doe ik ook niets meer. Wel lukt het ons steeds beter om alles goed bij te houden, momenteel zijn we bezig met een zolder verbouwing en hebben we wilde plannen om meer kamers aan te gaan pakken. Maar rustig aan, stukje voor stukje.

44814059054_0e6c4a80aaDe volgende quote kwam ik tegen op pinterest en die moest ik toevoegen aan mijn lijstje omdat hij zo toepasselijk voor mij is: Stop trying to maken everyone happy, you are not tequila. Een van mijn grootste valkuilen is dat ik het iedereen naar de zin wil maken. Dat had ik vroeger al op school, ik wilde dat iedereen mij leuk zou vinden. Ruzie kon ik niet tegen, dat had buikpijn tot gevolg, en ik was altijd de eerste die sorry zei. Ook als ik niet vond dat ik fout zat. Ik heb nu wel geleerd dat het oké is om nee te zeggen, het niet met elkaar eens zijn of elkaar zelfs niet leuk vinden. Maar het blijft wel een dingetje voor mij. Het is goed om met andere rekening te houden, maar buikpijn hebben omdat iemand iets van jou vindt is ongezond. En dat gaat gelukkig steeds beter, het lukt me steeds beter om los te laten. 

Schermafbeelding 2020-02-11 om 19.19.40Toen ik een paar weken geleden weer eens bij wordpress inlogde om mijn website nieuw leven in te blazen, was ik op zoek naar een passende quote. Dat is de volgende geworden: Better to write for yourself and have no public, than to write for the public and have no self. Toen ik begon met bloggen vond ik het prachtig als mijn views omhoog vlogen en ik steeds meer reacties kreeg. Ik was dan stiekem toch een beetje jaloers op de grote bloggers die waanzinnig veel reacties kregen en heel populair waren. Dat is mij nooit gelukt, maar dat is ook nooit mijn doel geweest. Ik schrijf omdat ik dat leuk vind. En natuurlijk kan dat dan ook gewoon op je laptop of heel ouderwets in een dagboek. Maar het hebben van een website is natuurlijk wel leuk. Maar uiteindelijk blog ik nu weer voor mezelf, omdat ik dat leuk vind. Zo probeer ik zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven, 100% authentiek.

Tot slot nog de leukste van mijn pinterest bord in een collage:

Schermafbeelding 2020-02-11 om 19.30.03

20 facts about me

Om de flow er lekker in te houden, heb ik ook nummer twee van de blogchallenge geschreven: 20 facts about you. Ik wilde heel creatief zijn, maar aangezien 20 best veel is zullen sommige feiten vrij standaard zijn en niet voor iedereen nieuw.

  1. 32 jaar jong
  2. Geboren in Dordrecht, enige van mijn familie die geen echte Rotterdam is.
  3. Boogschutter

  4. Ik leerde mijn vriend kennen toen ik 17 was en wij zijn dus al 14 jaar samen. Niet getrouwd, maar heb het meestal wel over mijn man. Omdat vriend raar klinkt na zo een lange tijd.
  5. Ik woon al 9 jaar samen met mijn man, eerst 7 jaar in Rotterdam en nu sinds twee jaar in Berkel en Rodenrijs.
  6. Wij hebben samen een prachtige dochter, Sophie, die al bijna 4 jaar oud is en bijna naar school (!) gaat.

  7. Toen Sophie 5 maanden oud was ben ik gestart met de lerarenopleiding wiskunde.
  8. Ik zit momenteel in het laatste jaar van de lerarenopleiding wiskunde, nog een half jaar door bikkelen.
  9. Ik werk nu bijna vier jaar als docent wiskunde, eerst twee jaar in Ridderkerk en nu mijn tweede jaar in mijn thuisdorp.

  10. Op mijn middelbare school zat ik in de redactie van de schoolkrant.
  11. Na het vwo ben ik in Utrecht gaan studeren: taal en cultuurstudies.
  12. En daarna heb ik de master journalistiek gedaan.
  13. Na mijn studie heb ik vrijwillig gewerkt op de redactie van dichtbij (huis-aan-huisblad in Rotterdam)
  14. Na mijn vrijwilligerswerk heb ik bijna twee jaar gewerkt als redacteur bij verschillende huis-aan-huis-bladen van de Telegraaf.

  15. Ik heb ruim twintig jaar gekorfbald. Begonnen in de f-jes en gestopt toen ik zwanger raakte van Sophie.
  16. Ik vind roltrappen naar beneden doodeng. En ik moet altijd links vasthouden. Als je iemand langzaam naar benden ziet gaan, grote kans dat ik dat ben.
  17. Ik heb op mijn rechter bovenbeen een pigmentvlek waarvan – ik vind dat – het de vorm van Nederland heeft.
  18. Ik ben een absolute serie-addict. En ik volg veeeeel series. Maar goed dat ik af en toe een schoolvakantie heb om mijn series bij te werken.
  19. Heel impulsief. Waar ik ook mijn zinnen op zet; ik wil het nu!
  20. Ik zing ongelofelijk vals. Zo vals dat ik tijdens eindmusical op de basisschool werd verzocht om te playbacken (!) nu zing ik zonder gêne keihard mee!

Mijn dagboek op het web

Een nieuw gevonden blogchallenge moet mij weer aan het bloggen gaan helpen. Dus laten we dan maar meteen gaan beginnen. Vandaag de allereerste: your blog’s name.

Dat is een makkie. Ik ben niet zo heel creatief geweest met mijn blognaam. Gewoon, ik. Duidelijk toch, want dit is mijn persoonlijke blog waar ik van alles wil delen. Gewoon wat ik meemaak, waar ik over wil schrijven, herinneringen, wat ik me wil herinneren. Vooral voor mezelf. Vandaar ook mijn ondertitel: Better to write for yourself and have no public, than to write for the public and have no self.

Ik vind schrijven leuk, daarom heb ik een eigen website. Maar als je alleen voor jezelf schrijft, waarom dan zo open op het wereld wijde web? Ik ben een open persoon, soms misschien te open voor mijn eigen bestwil. Ik vind schrijven leuk, dat is en zal altijd een hobby blijven, maar daarnaast deel ik graag mijn leven. Want natuurlijk zijn lezers, bezoekers en reacties leuk. Bovendien heb ik het altijd leuk gevonden om websites te maken. Nu ben ik niet zo een groot website-genie, maar met wordpress kom ik een heel eind en een beetje html lukt me ook nog wel.

Hyves

Ongeveer 15 jaar geleden is het begonnen. Eerst schreef ik op Hyves (oh wat voel ik me nu oud) af en toe een blogje. Daar kreeg ik best leuke reacties op en besloot toen een blog te starten. Want ook was ik actief cu2’er (ja, ik ben oud). Voor de jonkies onder ons, cu2 was een van de grootste jongerenwebsites van Nederland en de eerste in de generatie profielenwebsites. Je kon hier een pagina maken en met behulp van html de mooiste dingen maken. Dus door mijn liefde voor schrijven en het leuk vinden om een website te maken was een blog beginnen een logisch begin. Dat begon eerst op blogger (dailysuus), die overigens nog steeds bestaat, en daarna wordpress, een tumblr tussendoor en uiteindelijk de grote stap naar een eigen domein (suzannekamps.nl).

Domein

Ruim een jaar geleden besloot ik mijn domein op te zeggen. Dit had meerdere redenen. Ik blogde bijna niet meer, maar daarnaast was ik met mijn eigen domein wel heel makkelijk vindbaar. En met mijn nieuwe baan als docent wist ik niet zo goed wat ik ervan vond als mijn leerlingen mijn levensverhaal op het internet konden vinden. Hoe open ik ook ben, er moet ergens een grens zijn, deze grens ben ik nog aan het ontdekken. Als ik nu mezelf google komt deze blog ook in de resultaten te staan, maar niet bovenaan. En daarnaast zit ik niet meer in de journalistiek-wereld, een reden toentertijd om een eigen domein te hebben, zodat potentiële werkgevers mij konden vinden.

Mijn leven

En nu zit ik dus weer op wordpress, een fijne plek voor mijn blog. Een blog dat gaat over mijn leven. Waar ik van alles deel. Mijn dagboek op het web. Dus wat is dan een logischere naam voor mijn blog dan mijn eigen naam: Suzanne Kamps. En wie weet verandert dat in de toekomst wel weer als ik het gevoel heb dat ik mijn privacy moet beschermen, maar voor nu, welkom op suzannekamps.home.blog!

Krijgt een nieuwe challenge mij weer aan het bloggen?

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn terugkomst in blogland aankondigde. Wat een grap, ik wilde weer meer gaan bloggen, maar daar is niets van terecht gekomen. We kunnen het drukke leven de schuld geven, of dat ik misschien niet zo goed weet waarover. Vanmorgen werd ik wakker en bedacht ik me dat ik toch graag weer wil gaan bloggen, maar in mijn drukke leven moet ik hier echt tijd voor gaan maken. Mooi voornemen voor 2020.

Om weer een beetje in de flow te komen wilde ik de blogchallenge oppakken, maar de laatste keer dat ik iets plaatste binnen deze challenge is ruim vier (!) jaar geleden. Dus bedacht ik me dat ik maar opnieuw moest beginnen. Dus na even googlen heb ik hier een mooie 30 day blogging challenge gevonden. Ook dit is al een oudje van ruim vijf jaar geleden, maar voor mij is die nieuw en het lijkt me de perfecte gelegenheid om weer meer te gaan bloggen en op deze manier hoef ik niet na te denken over waarover, hopelijk kom ik zo weer een beetje in de flow van het bloggen.

30-day-blogging-challenge-2

Ik hoop echt dat deze challenge me gaat helpen het schrijven weer op te pakken. Ik mis het wel, maar het leven vliegt voorbij. Soms moeten we even stilstaan en tijd maken voor de dingen die we belangrijk vinden.

 

Terug in blogland

Bijna 4 jaar geleden begon ik de blogchallenge. Echter heb ik er maar een paar van gedaan en stierf mijn blog een langzame dood.

Een paar maanden geleden besloot ik mijn eigen website, mijn eigen domein, op te zeggen. Ik deed er bijna niets meer mee en als ik weer wilde bloggen kon dat ook prima met een wordpress domein. En ondanks dat ik het waanzinnig druk heb – hierover later meer – miste ik het bloggen toch wel een beetje. Twee maanden geleden kwam mijn bevallingsverhaal online en nu om weer een beetje in de blogflow te komen heb ik besloten om de blogchallenge weer op te gaan pakken, maakt toch niets uit dat deze al 4 jaar oud is…

Dus ik hoop aankomende tijd hier weer meer te gaan bloggen. Over de challenge en mijn krankzinnig leuke en drukke leven. Er is een hoop veranderd sinds de laatste blogs.

 

Flashback

De laatste keren dat ik echt geblogd heb was rond mijn dochters geboorte. Ik schreef hoe fantastisch ik het moederschap vond en hoe leuk onze Sophie is.

In de tussentijd is er in mijn leven veel veranderd. Ik schreef al eerder dat ik twijfelde over een carriereswitch. Toen Sophie ongeveer 5 maanden oud was ben ik gestart met de deeltijd lerarenopleiding wiskunde. Yep, ik besloot als nieuwe moeder weer 4 jaar naar school te gaan. Daarnaast was ik ook op zoek naar een baan. Want mijn laatste baan eindigde toen mijn zwangerschapsverlof in ging. Dus na mijn verlof ging ik de WW in.

De banenjacht ging heel soepel en dat bewees maar weer dat ik een goede keus had gemaakt voor deze opleiding: een paar weken nadat het schooljaar was begonnen kon ik aan de slag als docent wiskunde op een school in Ridderkerk voor 6 lesuren in de week. Na de kerstvakantie konden mijn uren uitgebreid worden en ik heb hier twee jaar met veel plezier gewerkt. Het was zwaar, pittig, leuk, uitdagend, spannend, maar bovenal heel leerzaam. Ik besloot op zoek te gaan naar een school dichterbij huis, en die vond ik! Na twee leuke gesprekken een proefles begon ik dit schooljaar (augustus 2018) in mijn eigen woonplaats op een vmbo school. En ook hier heb ik het weer onwijs naar mijn zin, ik heb een juiste keuze gemaakt om het onderwijs in te gaan.

Ik zit nu in mijn derde jaar van de lerarenopleiding en het is zwaar. Misschien wordt het nu zwaar, of misschien ben ik het wel zat. Ik vind leren leuk hoor, maar de wiskunde is pittig en het is een druk leven met weinig tijd voor onszelf. Want naast werk en studie moet er ook gesport worden en moet ik het belangrijkste in mijn leven niet vergeten: mijn mooie gezin. Mijn gezin dat mij volledig steunt, maar het soms ook moeilijk vindt. Nog maar een jaar. Even doorbijten. En dan ben ik klaar.

quote-161

 

Doen wat je blij maakt

En nu ben ik weer aan het bloggen. Ik vond het wel weer tijd. Want naast het onderwijs en de wiskunde is schrijven nog steeds een grote hobby. Een hobby die een beetje ondergesneeuwd wordt door het drukke leventje. Maar ik ga proberen weer meer te bloggen, soms zal ik mezelf moeten dwingen, maar ik word er blij van. En we moeten al zoveel, het is ook belangrijk om dingen te doen die je wilt.

Ons keizerkindje

13010732_10154051581178745_1349200458546598164_n

Ik wilde er al veel eerder over bloggen en het is maar goed dat ik het wel voor mezelf op papier heb gezet, want anders was ik de helft alweer vergeten, het is namelijk al 2,5 jaar geleden(!). Maar voor de liefhebbers en voor mijn eigen schrijfplezier hier dan eindelijk het verhaal van mijn bevalling. Dus waarschuwing: zit je niet te wachten op een bevallingsverhaal, stop dan met lezen.

Read More »